Alvoco H2 (09-11-2010)

Gitzwarte avond voor Heren 2

-A long long way from home- Op een grauwe dinsdagavond zijn de mannen op harde wijze hun kostbare maagdelijkheid verloren. Verweggestopt In het niemandsland genaamd Zwaag, werd het een zwaar op de maag liggende 1-3.

Nadat de rooksignalen van de oorspronkelijke indiaanse bewoners – de Wham Whammers  – waren opgetrokken, was het tijd om te beginnen. De Alkmaarders startten vrij formidabel aan de wedstrijd. Lars Zwaagstra was ontketend aan de buitenkant en sloeg de verf van de vloer. Helaas voelde de scheidsrechter zich bedreigd door Lars en stelde daardoor alles op alles op de hoofdrol voor zich op te eisen in dit inmiddels wereldberoemde wedstrijdverslag. Dit lukte hem zonder enige moeite. Nadat hij zich bevrijd had van zijn strakzittende dwangbuis, strooide hij als een volleerd Zwarte Piet verwarring in het veld. Uit was in, in was uit, binnenste buiten was buitenste binnen, etc. Binnen een mum van tijd werd de chaos afgesloten in setwinst voor de bezoekers.

In de 2e set rommelden beide teams zich verder door de wedstrijd. Alvoco kwam maar moeilijk in zijn spel, en harkte met horten en stoten de punten bij elkaar. Een kleine voorsprong werd gevolgd door een grote voorsprong die vervolgens even gemakkelijk weer verdween. De gasten bleken toch iets sterker en haalden ook deze set binnen.

Met de geblesseerde Bas Beentjes in de basis begon het eindelijk goed te lopen bij de Alkmaarders. Voordat iemand ook maar ´zelfreflectieloze middenaanvaller´ kon zeggen, stond het al 7-14. Dankzij een fabelachtige servicereeks van Paul Witte werd de voorsprong zelfs nog groter gemaakt. Beentjes liep de benen onder zijn lijf vandaan en liet daardoor zijn medespelers ook beter spelen. Zelfs Tim kon het brandhout uit zijn bagage halen en daardoor kans zien een paar geweldige ballen binnen te slaan (14-25).

In het 4e speldeel was de magie plotsklaps verdwenen. Ondanks de 24 arbitrale dwalingen konden de mannen van Heren 2 toch nog hopen om de volle buit binnen te slepen. Dit kwam mede door de spetterende middenaanvallen van Jos Wouda en met name Tim Bosch, de snoeiharde aanvallen van Gerwin te Hennepe, de fabelachtige reddingen van Stijn Visser en het goddelijke inzicht van Paul Witte. De logische stand was dan uiteraard 24-23. Dan maakt Gerwin zich klaar om te serveren. Hij is met zijn hoofd al bij de welverdiende bittergarnituur, alleen nog maar 3 puntjes winnen. Goed serveren is van ondergeschikt belang. Dat kan niet meer mis. Helaas krijgt Hatsjoe de met lappen omnaaide varkensblaas niet verder dan de onderkant van de netrand. Gelukkig was Ernie zo vriendelijk de mannen de lange, rechte, eindeloze weg naar huis te wijzen.

  • Facebook
  • Twitter